මතක හිටින්නෙ නැති ලෙඩ

මෙන්න මේ සිද්ධිය උනේ මගේ තවත්
අතිජාත මිත්රයෙක් වෙන කීර්තිට. ඔය
ගොඩක් පිරිමි වගේ කීර්තිටත්
මේ උපන්දින, ඇනිවර්සරි මතක
හිටින්නෙ නැති ලෙඩක් තියෙනවා.
හැමදාම ඔය උපන්දින, ඇනිවර්සරි
අමතක වෙලා පොර වයිෆ්ගෙන්
අම්බානෙකට බැනුම් අහනවා. ඔන්න
දවසක් කීර්ති උදේ වැඩට යන්න
හදනකොට වයිෆ් ඉඳන් කියනවලු....
"අනේ කීර්ති, අද පොඩ්ඩක්
වේලාසනින් ගෙදර එන්න... චර්ච්
යන්න ඕනෙ....!"
වෙනදට ඉරිදට විතරක් පල්ලි යන වයිෆ්
මේ තකහනියක් සතියේ දවසක පල්ලි
යන්නෙ ඕන කියන්නෙ මොකද
කියලා කීරිතිට දැන් හිතා ගන්න
බැහැල්ලු. ටික වෙලාවක්
කල්පනා කරනකොට තමයි කීර්තිට
මතක් වෙලා තියෙන්නෙ මේ මාර්තු
මාසෙ නේද, ඒ ගොල්ලන්ගේ වෙඩින්
ඇනිවර්සරි එකත්
වැටෙන්නෙ මේ මාසෙ නේද
කියලා කල්පනා උනේ.
වෙනදට හැමදාම අමතක වෙන
ඇනිවර්සරි එක අදනම් කොහොම හරි
සෙලිබ්රේට් කරනවා කියලා එදා කීර්ති
ශෝට් ලීව් එකකුත් දාලා ෆැබ් එකට
ගිහින් හොඳවැයින් වයිෆ් කන්න කැමති
චොකලට් කේක් එකකුයි, රෝසමල්
පොකුරකුයි අරගෙන
වීරයා වගේ ගෙදර ගියාලු.
ඔන්න එදා වේලපහින්ම ගෙදර ආපු
කීර්තිව දැකලා වයිෆ්ට ෆුල්
හොල්මන්ලු.
කීර්ති රෝස මල් පොකුරත්
වයිෆ්ගේ අතට දීලා, කේක් එකත්
මේසෙ උඩ තියලා වයිෆ්ට ලඟට ඇදන්
අරගෙන හොඳ කිස් එකක් දුන්නලු.
ඒ පාර වෆ්යි ඇහුවලු,
"කීර්ති... මොකද මේ කවදාවත්
නැතිව...?" කියලා.
ඔන්න ඒ පාර කීර්ති කියනවලු,
"අනුෂ්කා, අද තමයි
මගේ ජීවිතේ සන්තෝසම දවස.....!"
ඔන්න අනුෂ්කාත් ෆුල් ප්රශ්නාර්ථයක්
මූනේ තියාගෙන කීර්ති දිහා බලාගෙන
ඉන්නවලු.
"අද වගේ දවසක තමයි අපේ ආදරයට
තිබුනු ලොකුම බාධාව අපිට නැති
උනේ....ඉතින් මට හරි සන්තෝසයි .!"
ඒක ඇහුනා විතරයි, අනුශ්කා කීර්තියට
ඔරවලා, පට ගාල කාමරේට
ගිහිලා දඩාං ගාල දොර වහ ගත්තලු.
කීරිතිටත් තේරුනාලු මොකක් හරි
අබිලික් එකක් උනා තමයි කියලා. දැන්
හිටු කියලා කල්පනා කරනවලු.
මොකක්ද යකෝ මේ උනේ කියලා.
ඔහොම කල්පනා කර කර ඉන්නකොට
තමයි කීරිතිට මතක් උනේ අද මාර්තු
10 වෙනිදා, බොලේ අද
අනුෂ්කාගේ අම්මගේ ඩෙත් ඇනිවර්සරි
එක නේද කියලා.....
ප.ලි: අනුෂ්කයි කීර්තියි තාම හොඳින්
පවුල් ජීවිතේ ගත කරනවා. (නම් ගම්
පමණක් මනඃකල්පිත බව සලකන්න )